"-Τι τάξη πάς;"
"-Πάω νήπια τάξη!"
Το είπε με μεγάλη περηφάνια। Πού να'ξερε ότι είναι το πρώτο, το πιο χαμηλό σκαλοπάτι της εκπαίδευσης! Πού να'ξερε ότι ακόμη και η ίδια μετά από λίγους μήνες θα έλεγε και θα ξαναέλεγε ότι του χρόνου θα ήταν "μεγάλη πια!"। Εκείνη η απάντηση, η δοσμένη με τόση περηφάνια και θάρρος, με σκλάβωσε।
Είμαι νέα νηπιαγωγός σχετικά। Να εξηγούμαστε : νέα ως νηπιαγωγός, όχι νέα στην ηλικία। Τα 'χω τα χρονάκια μου। Λίγο τα χρόνια αναμονής μέχρι να έρθει η σειρά μου στην επετηρίδα, λίγο ο αγώνας για τον ΑΣΕΠ, γιατί τελικά δεν διορίστηκα από την παλιά επετηρίδα για κάτι μήνες... πέρασαν τα χρόνια। Η αγάπη για τα παιδιά και την τάξη όμως δεν πέρασε। Όποιος την έχει, το ξέρει ότι δεν περνάει।
Η μικρούλα λοιπόν με τρεις, τόσες δα λεξούλες, με ψήλωσε, με γλύκανε και σαν να μού 'φερε και δυο δάκρυα στα μάτια। Γιατί γι αύτό προσπαθώ, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι: για να 'ναι περήφανα τα παιδιά μου που πάνε "νήπια τάξη"। Θέλω το πρωί να έρχονται με όρεξη, και το μεσημέρι να μη θέλουν να φύγουν। Να μην κλαίνε ενδιάμεσα, να μην αναρωτιούνται διαρκώς "πότε θα βγούμε έξω" και να μην "πεινάνε" συνεχώς।
Όπως είπα, άλλοτε το πετυχαίνω και άλλοτε όχι। Ευτυχώς όπως με πληροφόρησαν άλλες, παλιότερες συνάδελφοι, αυτά συμβαίνουν παντού। Έτσι με ησύχασαν λιγάκι। Γιατί θέλω τα παιδιά μου να είναι ευτυχισμένα। Να έρχονται με χαρά στη... "νήπια τάξη".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου